Αναμενόμενη η εξέλιξη του σημερινού αγώνα όπου ο ΑΡΗΣ μας ήθελε έστω να δείξει κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες φορές αλλά για ακόμη μια φορά χάθηκε στην μετριότητα του και στα επαναλαμβανόμενα λάθη. Με τον Β.Αγγέλου να αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο παιχνίδι σαν μια φιλική αναμέτρηση  και τους παίκτες μας να μαρκάρουν με τα μάτια οι 35 πόντοι διαφοράς φαντάζουν κάτι το φυσιολογικό.

Μπορεί στο πρώτο ημίχρονο να είχαμε  μια σχετικά καλή παρουσία και να ήμασταν μέσα στο παιχνίδι αλλά ήταν ολοφάνερο ότι αποκλείεται να αντέχαμε στους ίδιους ρυθμούς. Από την μια είχαμε ασυνήθιστα καλά ποσοστά ευστοχίας κυρίως λόγω της έλλειψης άγχους για ένα παιχνίδι που το είχαν από πριν χαμένο αλλά και ο Ολυμπιακός μπήκε αρκετά υπεροπτικά χωρίς διάθεση να πιέσει στην άμυνα. Ενώ εμείς αν και επιθετικά τα πηγαίναμε καλά η άμυνα ήταν απελπιστικά χαλαρή, με τα σουτ να είναι σχεδόν όλα ελεύθερα και τα καλάθια με φάουλ να μας σπάνε τα νεύρα. Με το που έγινε το 33-37 και ο Ολυμπιακός αποφάσισε να παίξει άμυνα ήρθε η ολική καταστροφή και τέλος κάθε ελπίδας έστω για μια απλά καλή παρουσία. Φυσικά και ο Β.Αγγέλου δεν βοήθησε καθόλου την ομάδα με το εκνευριστικό του ροτέϊσον. Τρίποντο ο Πελεκάνος αλλαγή, 4 συνεχόμενους πόντους από Σαρικόπουλο έξω και αυτός, 2 τρίποντα από τον Πάσαλιτς στον πάγκο... Αναρωτιέμαι με τον τρόπο που διαχειρίζεται το υλικό του ο Αγγέλου πως κάποια στιγμή θα βγουν κάποιοι παίκτες μπροστά σε αυτή την ομάδα. Ενώ νομίζω και σήμερα "δικαιώθηκε" για τα καλά λόγια που είπε για τον Χαντ την προηγούμενη αγωνιστική. Έτσι για να μην λένε ότι δεν έχουμε Αμερικάνους.

Αν θέλουμε πάρα πολύ να βρούμε κάποια θετικά στοιχεία από την σημερινή αναμέτρηση είναι ότι για περίπου 18 λεπτά η ομάδα έδειχνε συγκεντρωμένη, κυκλοφορούσε υπομονετικά την μπάλα στην επίθεση και απέφυγε τα πολλά τα λάθη. Αν θέλουμε να είμαστε όμως ρεαλιστές θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ομάδα έδειξε ακριβώς τις ίδιες αδυναμίες. Χαλαρή άμυνα, κανένα μπλοκ άουτ, έλλειψη ψυχραιμίας και κακές επιλογές στην επίθεση όταν ο αντίπαλος άρχισε να πιέζει και ηττοπαθής συμπεριφορά που ξεκίνησε από τον πάγκο και πέρασε στους παίκτες. Ας πούμε ότι όλα τα παραπάνω έγιναν επειδή είχαμε απέναντι μας τον πρωταθλητή Ευρώπης και όχι γιατί δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε ακόμη σαν επαγγελματική ομάδα μπάσκετ. Σε λίγες ημέρες έρχεται το κρίσιμο(ναι είναι κρίσιμο) παιχνίδι με τον Ίκαρο όπου εκεί περιμένουμε να δούμε ξεκάθαρα δείγματα της βελτίωσης που μας έχει υποσχεθεί ο Β.Αγγέλου και φυσικά την νίκη.

ΥΓ. Ας ελπίσουμε κάποια στιγμή να ξαναδούμε αθλητές, προπονητές και παράγοντες στην ομάδα μας που όταν θα χάνουν με 35 πόντους θα ντρέπονται όσο ντρεπόμαστε και εμείς...